สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านกระทู้ของผม อันดับแรกผมยินดีด้วยกับความสุขที่ทุกคนมีในทุกๆด้าน ขอให้มันอยู่กับคุณไปนานๆ แล้วถ้ามีโอกาสก็อย่าลืมแบ่งปันให้คนอื่นบ้างนะครับ มาเข้าเรื่องกัน ผมสงสัยมาตลอดทั้งชีวิตว่า จริงๆแล้วเรามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร? บางช่วงชีวิต บางสถานการณ์มันทำให้เราคิดได้หลายแบบเช่น เวลาที่เราจิตอาสาเยอะๆ เราจะเห็นคุณค่าในตัวเองมากขึน เวลาเรารักใครซักคนมาก เราอยากจะมีชีวิตอยู่เพื่อที่จะได้อยู่กับเขา และเวลาที่เรามีความสุขกับตัวเองกับสิ่งที่เรา เราก็อยากจะมีชีวิตต่อไปเพื่อทำมันครับ ผมไม่รู้ว่าชีวิตผมนั้นผ่านทุกอย่างมาหมดแล้วหรือมีวุฒิภาวะมากพอที่จะพูดเรื่องของคนแก่แบบนี้ได้ ผมไม่รู้ว่าจุดสูงสุดหรือจุดต่ำสุดของชีวิตคนเรามันอยู่ตรงไหน ผมรู้แค่ว่าทุกอย่างที่เจอมามันทำร้ายชีวิตผมมาก เรื่องแย่ๆทุกอย่างผมผ่านมาก็เยอะ ไม่ว่าจะเป็นปัญหาเรื่องเพื่อนในทุกช่วงวัย ปัญหาครอบครัวที่แก้ไม่หาย ข่มขืน ทำร้ายร่างกาย ทำร้ายจิตใจ พ่อแม่มีมือที่สามเข้ามา ปัญหาเรื่องการเงิน ปัญหาที่เกิดจากความซวย ความเข้าใจผิด ปัญหาที่เกิดจากโรค ดรอปเรียน ตกงาน ไม่มีเงินกินข้าว โดนดูถูก การสูญเสีย ผิดหวังในทุกเรื่อง มากในรับดับนึงที่คนนึงจะรับไว้ได้ ทั้งหมดผมไม่รู้หรอกว่าจะหนักเท่าคนไหนอีกหรือเปล่า รู้แค่ตอนนี้ผมรู้สึกว่างเปล่ามาก ไม่สุขและไม่ทุกข์ ไม่รู้สึกเห็นคุณค่าของสิ่งใดทั้งสิ้นบนโลก บางครั้งเหมือนจะหาที่พึ่งทางจิตใจได้ แต่สุดท้ายมันก็ไปไม่รอด
ความฝันของผมคือการเรียนให้สูงที่สุด เพื่อที่จะช่วยคนอื่น ทำให้พวกเขาไม่เจอปัญหาอย่างที่ผมเคยเจอ ผมเป็นคนที่ตั้งใจเรียนมาก แต่ต้องคอยมาระแวงเรื่องปากท้อง เครียดว่าเทอมนี้จะมีเงินจ่ายค่าเทอมไหม? เพื่อนคนอื่นเขาก็สะดวกสบายดีไม่มีปัญหา จนกว่าเราก็หาจ่ายได้สะดวกสบายดี แต่ทำไม่ผมไม่เป็นแบบนั้นบ้าง ผมไม่ใช่คนอีโก้สูง กินอยู่ง่าย ทำอะไรง่ายๆ ไม่สุงสิงกับคมากมาย ไม่ติดโซเชียล มีความสุขกับการเรียน เล่นเกม นิยาย ฟังเพลงของผมไปวันๆเอง
เคยเข้าพบจิตแพท์ครั้งหนึ่งตอนที่ต้องดรอปเรียนไปทำงาน (เก็บเงินเองถึงได้ไป) หมอก็ให้คำปรึกษา เขาบอกว่าผมเป็นโรคเครียดและโรคซึมเศร้า และอาจจเป็นไบโพลาร์ คุณหมอรับฟังดีในเวลาที่จำกัด ให้ยามากิน เสร็จแล้วก็นอน แต่พอตื่นมา ก็เจอปัญหาอีก มันก็กลับมาเป็นเหมือนอีก เหนื่อยเหลือเกินที่จะต้องมาแบกรับปัญหาทุกวันนี้ อยากจะไปให้พ้นๆจากตรงนี้ แต่ติดอยู่อย่างเดียวคือ ครอบครัวผม พ่อ แม่ น้องสาว คงต้องการผมเป็นที่พึ่งในอนาคต ทุกคนกำลังสู้อยู่ ตัวผมเองตอนนี้ทำอะไรไม่ได้เลย มีแต่เป็นภาระ ผมเห็นแก่ครอบครับมากไม่งั้นผมไม่อยู่ ผมคิดขายอวัยวะให้กับตลาดมืดเพื่อเอาเงินมาช่วยครอบครัวเราตอนนี้ (ซึ่งทำได้) แต่ก็ไม่กล้าทำเพราะกลัวครอบครัวจะเสียใจ แต่ถ้าได้เงินมันคงดี บ้านผมคงไม่มีหนี้ แม่ผมไม่ได้กินของดีๆเหมือนแม่คนอื่นบ้าง มีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่บ้าง น้องผมได้มีเงินใช้เหมือนเพื่อนเขาบ้าง ให้เขาได้มีความสุขในสิ่งที่ควรจะได้ ไม่จำเป็นต้องมีผมก็ได้ แค่รู้ว่าเขาจะมีความสุข มันก็พอแล้วครับ ตัวผมอยู่ไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับคนรอบข้าง
ปัญหาทั้งหมดที่เล่ามามันเล็กน้อยมาก หรืออาจจะเทียบไม่ได้เลยสำหรับหลายคน แต่สิ่งที่มันอยู่ในตัวผมตอนนี้มันแค่หนักมากเหลือเกิน อยู่กับมันคนเดียวมาทั้งชีวิต ถ้ามันหายไปซะคงจะดีขึ้นมากเลยเนอะ ผมอยากเห็นครอบครัวผมมีความสุข ตัวผมเองก็อยากมีความสุขจริงๆสักครั้งบ้าง อยากยิ้มได้เต็มที่อีกครั้ง ทุกคนพอจะมีความแนวคิดดีๆ หรือวิธีไหนที่จะจัดการกับเรื่องนี้ไหมครับ? รบกวนขอความเห็นของทุกคนทีครับ
(สำหรับผู้ใหญ่) เด็กมีปัญหาจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร?
ความฝันของผมคือการเรียนให้สูงที่สุด เพื่อที่จะช่วยคนอื่น ทำให้พวกเขาไม่เจอปัญหาอย่างที่ผมเคยเจอ ผมเป็นคนที่ตั้งใจเรียนมาก แต่ต้องคอยมาระแวงเรื่องปากท้อง เครียดว่าเทอมนี้จะมีเงินจ่ายค่าเทอมไหม? เพื่อนคนอื่นเขาก็สะดวกสบายดีไม่มีปัญหา จนกว่าเราก็หาจ่ายได้สะดวกสบายดี แต่ทำไม่ผมไม่เป็นแบบนั้นบ้าง ผมไม่ใช่คนอีโก้สูง กินอยู่ง่าย ทำอะไรง่ายๆ ไม่สุงสิงกับคมากมาย ไม่ติดโซเชียล มีความสุขกับการเรียน เล่นเกม นิยาย ฟังเพลงของผมไปวันๆเอง
เคยเข้าพบจิตแพท์ครั้งหนึ่งตอนที่ต้องดรอปเรียนไปทำงาน (เก็บเงินเองถึงได้ไป) หมอก็ให้คำปรึกษา เขาบอกว่าผมเป็นโรคเครียดและโรคซึมเศร้า และอาจจเป็นไบโพลาร์ คุณหมอรับฟังดีในเวลาที่จำกัด ให้ยามากิน เสร็จแล้วก็นอน แต่พอตื่นมา ก็เจอปัญหาอีก มันก็กลับมาเป็นเหมือนอีก เหนื่อยเหลือเกินที่จะต้องมาแบกรับปัญหาทุกวันนี้ อยากจะไปให้พ้นๆจากตรงนี้ แต่ติดอยู่อย่างเดียวคือ ครอบครัวผม พ่อ แม่ น้องสาว คงต้องการผมเป็นที่พึ่งในอนาคต ทุกคนกำลังสู้อยู่ ตัวผมเองตอนนี้ทำอะไรไม่ได้เลย มีแต่เป็นภาระ ผมเห็นแก่ครอบครับมากไม่งั้นผมไม่อยู่ ผมคิดขายอวัยวะให้กับตลาดมืดเพื่อเอาเงินมาช่วยครอบครัวเราตอนนี้ (ซึ่งทำได้) แต่ก็ไม่กล้าทำเพราะกลัวครอบครัวจะเสียใจ แต่ถ้าได้เงินมันคงดี บ้านผมคงไม่มีหนี้ แม่ผมไม่ได้กินของดีๆเหมือนแม่คนอื่นบ้าง มีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่บ้าง น้องผมได้มีเงินใช้เหมือนเพื่อนเขาบ้าง ให้เขาได้มีความสุขในสิ่งที่ควรจะได้ ไม่จำเป็นต้องมีผมก็ได้ แค่รู้ว่าเขาจะมีความสุข มันก็พอแล้วครับ ตัวผมอยู่ไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับคนรอบข้าง
ปัญหาทั้งหมดที่เล่ามามันเล็กน้อยมาก หรืออาจจะเทียบไม่ได้เลยสำหรับหลายคน แต่สิ่งที่มันอยู่ในตัวผมตอนนี้มันแค่หนักมากเหลือเกิน อยู่กับมันคนเดียวมาทั้งชีวิต ถ้ามันหายไปซะคงจะดีขึ้นมากเลยเนอะ ผมอยากเห็นครอบครัวผมมีความสุข ตัวผมเองก็อยากมีความสุขจริงๆสักครั้งบ้าง อยากยิ้มได้เต็มที่อีกครั้ง ทุกคนพอจะมีความแนวคิดดีๆ หรือวิธีไหนที่จะจัดการกับเรื่องนี้ไหมครับ? รบกวนขอความเห็นของทุกคนทีครับ